“Şoir Hangomiy va qötir eçki” – keksalikda birdan şoirlik daʼvosini qilib, tuşunarsiz ğazallar töqişga tuşgan boğbon Mustafoqulning hajviy qismati. Mahalla ahlidan ham, öz xotinidan ham qadr topmagan soxta ijodkor öziga xos “zarşunos” tinglovçi izlaydi. Asar kibr, riyokorlik va nodonlik ustidan kuluvçi nozik piçing bilan yöğrilgan.