Oʻz monastirlarida tinchgina ibodatlarida sobit boʻlib yashayotgan monaxlar huzuriga olis shahardan mehmon keldi-yu ularnig hayoti oʻzgardi. Mehmon monaxlarni jamiyat ishiga aralashmaslikda ayblaydi. “Kishilarning qalbida na imon bor, na haqiqat. Bularni qutqarish kimning ishi, axir? Vaʼz-nasihatni kim qiladi? Ertadan kechgacha mast boʻlib yuradigan odam men qilaymi? Nahot xudo, ezgu ruh, sevguvchi qalb va imonni sizlarga toʻrt devor orasida oʻtirish uchun bergan boʻlsa?” – deya savolga tutadi ularni. Keyin monaxlar nima qilishdi?