Biror ishni qilmoqchi bo‘lsak, avvalo “odamlar nima derkin?” degan savol xayolimizdan o‘tadi. Vijdon hukmi bilan odamlar fikrini chalkashtirib yuborayotganimizni esa gohida sezamiz, gohida sezmaymiz. Deyarli har bitta insonga xos bunday ichki mahkumlik. Faqat qaysi birimizda oshkora bo‘lsa, qaysi birimizda pinhona. Eng yomoni − bunday mahkumlikdan holi odamlardan jamiyat xafsiraydi, yotsiraydi, ba’zida tentakka chiqaradi. Albatta bu narsa jahon adiblari va faylasuflari tomonidan necha ming yillardan beri o‘rganilib kelinayotgan umumbashariy xodisadir. Jumladan, o‘zbek adabiyotining atoqli adiblaridan biri Luqmon Bo‘rixon ham “Qo‘noq” nomli hikoyasida o‘z badiiy tafakkuri orqali aynan shu muammoga munosabat bildirgan, ta’bir joiz bo‘lsa, inson va uning xarakteri oid yangi bir gap ayta olgan.