“Qissasi Rabg‘uziy” – turkiy nasrning eng qadimiy namunalaridan biridir. Unda XIII asr oxiri – XIV asr boshlaridagi turkiy adabiyotning bir qator o‘ziga xos xususiyatlari juda yorqin namoyon bo‘lgan. Payg‘ambarlar haqidagi qissalar Rabg‘uziyning olam va odam haqidagi qarashlarini badiiy jihatdan ifodalash uchun vosita bo‘lgan. Qissalar asosini tarixiy-ilohiy voqealar tashkil etadi. Ular o‘z ildizlari bilan Quron va hadislarga, insoniyatning yaratilishi va rivojlanish tarixiga, xalq og‘zaki ijodiga borib taqaladi. Ammo bularning ko‘pchiligi, birinchi navbatda, Rabg‘uziy badiiy tafakkuri yordamida qayta idrok etiladi, badiiy talqinini topadi. Mavzu doirasiga ko‘ra asardagi qissalar juda rang-barang. Olamdagi butun mavjudod egasi Ollohni ulug‘lash, payg‘ambarlar hayotiga doir lavhalarni eslash, ota-ona va farzand munosabatlari, sevgi va sadoqat, vatan va vatanparvarlik, erk va adolat, do‘stlik va hamjihatlik, urush va tinchlik kabi mavzular shular jumlasidandir. Bular asardagi yetmish ikki qissada o‘z ifodasini topgan.