Ushbu hikoya qahramoni Kantichondro hali yosh boʻlsa ham, xotini oʻlgandan soʻng boshqa qayliq qidirmay, ovchilikka berilib ketadi. U uzun boʻyli, xushbichim, baquvvat, chaqqon, koʻzlari oʻtkir, qoʻllari chayir yigit. Bir kuni u bir qizni uchratib qoladi, qiz benihoyat goʻzal boʻlib, goʻyo haykaltaroshlik tangrisi Vishvakarmaning ustaxonasidan endigina chiqqanday edi. Yigit bu oʻlkada bunchali sohibjamol qizni uchratishni aslo oʻylamagan edi. Shu bilan qizga ogʻiz soladi. Nikoh kuni xotinlar nikoh xonasiga toʻplangach, qishloqning eng moʻtabar ayoli, kuyov kelinning yuzidagi pardani ochsin, deb talab qiladi. Kanti pardani tortib tushiradi-yu, yuragi “shuv” etib ketadi. Kuyov yonida Shudxa emas, tamom boshqa bir qiz oʻtirardi! Bu voqealarga yigitning “Nazari baxayr” marosimiga amal qilib ish tutgani toʻgʻri boʻldimi yoki aksi, hikoya davomida bilib olamiz.