Mixail Lermontovning “Demon” poemasi mutolaasiga shoʻngʻigan oʻquvchi qora qaygʻu – Iblis qaygʻusining mahobatini idrok etadi. Ne ajabki, “jahon dashti ichra bevatan” tentirab yurgan Iblisning koʻzi tong pokligi – Tamaraga tushib qoladi?! Goʻzal xilqat oliy dargohdan quvilgan iblisga masʼud onlarini, kim edi-yu, kim boʻlib qolganini eslatdi. Huvullagan koʻngliga oniy hayrat – nurni soladi. “Eslab ketib oʻtmishni, yolgʻiz Bir oh tortib, nafas olardi”. Oʻtmishini unutmaydi. Unuta olmaydi! Asarda ramziy vositalar orqali tasvirlangan yovuzlik va ezgulik (goʻzallik) kurashi kitobxonlarni befarq qoldirmaydi.