Yugurayotgan suv abadiy qoʻshiqlar kuylaydi. Agar omad chopsa, oʻtmish haqida – qoʻrgʻonlar ostida uxlayotgan shaharlar, bu shaharlarni bunyod etgan odamlar, qadim zamonlarda yashirib ketilgan, endi esa yashirgan odamdan boshqa hamma unutib yuborgan xazinalar haqida hikoyalar eshitish mumkin... Galina Dolgayaning “Yugurik suvlar qoʻshigʻi” romanida qadim shahar jonlanadi, u uchinchi asrda Qarshi vohasining poytaxti boʻlib, oʻsha paytda Nikshapayya deb atalgan. Roman qahramonlarining sarguzashtlari Markaziy Osiyoning Xudo siylagan zaminida – olis Issiqkoʻldan to Unumdor vodiylar mamlakatigacha boʻlgan yerlarda kechadi. Yoʻl oddiy insonning hayotini oʻzgartirib yuboradi, uni tiriklikning mohiyati, ilohlar va odamlar haqida oʻylashga majbur qiladi, bularning bari ilohlarning sirli hadyasi – moʻjizakor shifo qudratiga ega boʻlgan baqa koʻrinishidagi tumordan boshlanadi.