Tugmaçagul

Novelladan: “Şunday kunlarning birida, havodan ham yuragim siqilgan, juda bölmay ketdi, şaşt bilan Habibaning oldiga jönadim. Boş korpusning oldida darsdan çiqişini besabr poylaganda aylanib qor yoğayotganini sezmabman ham. Törtinçi trolleybusni hamişagidek indamay birga kutdik. Oldiga borib, turib oldim, qaraşga yuragim dov bermaydi. Undan sado yöq...”