Hikoyadan: “Ayblanuvchi bu murojaatdan soʻng bexos oʻrnidan sapchib turdi va asabiy bir holatda ingichka, uzun barmoqlari bilan sudlanuvchi kursisini toʻsib turgan panjarani mahkam ushlab oldi. U koʻrimsizgina, ozgʻin kishi edi, hadiksirar, koʻzlarida aks etayotgan qoʻrquvni yashirishga harakat qilardi. Oq oralab qolgan siyrak soch-soqoli va oppoq kiprigi boʻzdek oqargan rangini xuddi kamqonlik kasaliga chalingan bemor kabi yanada xastahol qilib qoʻygan edi…”