Mixail Lermontovning “Demon” poemasi mutolaasiga şönğigan öquvçi qora qayğu – Iblis qayğusining mahobatini idrok etadi. Ne ajabki, “jahon daşti içra bevatan” tentirab yurgan Iblisning közi tong pokligi – Tamaraga tuşib qoladi?! Gözal xilqat oliy dargohdan quvilgan iblisga masʼud onlarini, kim edi-yu, kim bölib qolganini eslatdi. Huvullagan köngliga oniy hayrat – nurni soladi. “Eslab ketib ötmişni, yolğiz Bir oh tortib, nafas olardi”. Ötmişini unutmaydi. Unuta olmaydi! Asarda ramziy vositalar orqali tasvirlangan yovuzlik va ezgulik (gözallik) kuraşi kitobxonlarni befarq qoldirmaydi.